آدمها دو دسته اند:

یک دسته می روند و در حسرت داشتنشان می مانی.

دسته دیگر از چشمت می افتند و از زندگیت بیرونشان می کنی.

خودت را ازچشم کسی نینداز، بگذار همیشه در حسرت بودنت بمانند.

پس سکوت و صبوری م را به حسابِ ضعف و بی کسی ام نگذار،

دلم به چیزهایی پای بند است که تو یادت نمی آید...!

تلنگری بزنی، آوار می شوم....

شکستنی تر از آنم که محتاجِ سنگی باشم.