منوی اصلی
موضوعات وبلاگ
وصیتنامه شهدا
وصیت شهدا
نويسندگان
درباره

بـا تـوگـويـم ميهنــم ايـن بـار هـم گـل مـی کنـم آسمـانـت را پُـلِ پـروازِ سُنبـل مـی کنـم در سـرِ پيـری جـوان مـی گـردمـی همچـون بهـار کـوچـه بـاغـت را پـر از آواز بلبـل مـی کنـم جـاودانـه ميهنـم اين بـار هـم مـی سـازمـت چون درفـش کـاويـان هر جای می افرازمت همچـو رستـم می کَـنم ديـو پليـدی را ز جـای چـون فـريـدون شـوکـت ديـريـنه می پـردازمت با تـو مـام ميهنـم ديـرينه پيمـان می کنـم گـر که ايـرانـم نبـاشـد، تـرک ايـن جـان می کنم همچـو آرش بر پَـرِ البـرز جـان بـر کَـف بـه پـای کوهسـاران را پُـر از آواز ايــران می کنم بـا تـو گـويـم ميهنـم اين بـار هـم گـل می کنم با تـو گـويـم ميهنم ايـن بـار هـم گـل مـی کنـم
جستجو
مطالب پيشين
آرشيو مطالب
لوگوی دوستان
ابزار و قالب وبلاگ
کاربردی
ایران جاویدان

در ستایش فردوسی بزرگ

این شنیدستم که عیسی مرده ای را زنده کرد                  مرده ای را زنده کرد و نام خود پاینده کرد

نیم گیتی شد مسخر  از طریق  دین او                       شد جهان آیینه دار    چهره و  آیین او

هر دو فرسخ ، یک کلیسایی به پا بر نام او                  گشت تاریخ همه تاریخها ،  ایام او 

وقف شد یکشنبه  ها از بهر  نام نیک او                     روز و شب  ناقوسها  گوینده  تبریک او

الغرض  مردم از سیبری  تا     آمریک                               دائماً  تعظیم  و تکریم  است بر آن نام نیک

گر حکیمی مرده ای رازنده سازد این چنین                    بهر او تکریم و تعظیم است در روی زمین

بهر فردوسی چه باید کرد کو از کار خویش                         یعنی از نیروی   طبع و معجز گفتار خویش

مرده فرزندان  چندین قرن ایران زنده کرد                     از لب آموی تا دریای عمان  زنده کرد

از شاعر آزاده میرزاده عشقی همدانی



 

 در پاسخ به گفتار صدام حسین گجستک که ایرانیان را مجوس خوانده بود

دشمن بداند

آری از تبار مجوسیم

اما در صحنه نبرد

سرباز برتریم

و در سرزمین خون و شهادت

جانباز کشوریم

دشمن بداند آری از تبار مجوسیم

اما از عهد باستانیم

توحید را هماره پذیرفته ایم

هیچ کس را ندید که قرآن را

بر نیزه های خویش سپر سازیم

یا دختران کوچک و معصوم خویش را

بی هیچ شرمی

در گور سرد و تیره بیندازیم

دشمن بداند

ما مکتب شهادت و ایمان را

پیش از ظهور دین محمد

یا پیشتر ز حادثه میلاد

در بازوان آرش

با تیر آخری که به ترکش داشت تجربه کردیم

باید بداند کان مرد قهرمان

آریوبرزن

با عده ای قلیل چگونه مقدونی بزرگِ زمان را علیل کرد

خونش به گل نشست

 اما خجل نگشت

دشمن بداند

آری از تبار مجوسیم

از دودمان مسلم و بابک

در وسعت مقدس ایرانیم

دشمن بداند

آری از تبار مجوسیم

اما این سرزمین پاک اهورایی

این مرز و بوم را تا آخرین نفس

تا قطره های آخر خون در حراستیم 

استاد کسمایی



میهن ما و فرهنگ ما

ما  درخت   مهربانی     کاشتیم          کینه را   از سینه ها   برداشتیم

بر فراز کوچه های شهر  خویش          پرچم   پندار    پاک    افراشتیم

دانش   شهریگری   را  از کهن          ما   برای  دیگران     بگذاشتیم

گنج    گیتی  هر کجا آمد بدست          ما   نه  بهر  خویشتن  انباشتیم

تا   نمیرد  میهن  و فرهنگ ما          دیده ی  جان را  بر او بگماشتیم

هم   بهمراه    اهورا   در نبرد          اهرمن   را  ما  بهیچ   انگاشتیم

ریشه نیک  است  در کردار  ما          نیک  گفتیم  نیک  هم   پنداشتیم

ما  بمانیم   و   بماند     پایدار          آنچه  ما  در  دشت  دلها کاشتیم

قراچه داغی 



تقدیم به روان پاک ستارخان

(به مناسبت قیام مشروطه)

فریاد خشم مردم تبریز قهرمان                  چون بانگ رعد در دل افلاک می شکست

و زهر غریو غرش رگبار سرب داغ                جان دلاوری به دل خاک می نشست

می بست دلمه بر تن تبدار رزمگاه                خون های زخم پیکر از دست رفتگان

دود سیاه آتش و باروت می دوید                  در چشمهای خسته سنگر گرفتگان

میدان شهر کهنه چو خورشید شامگاه              می شست تشنه کام به خون دست و روی خویش

تا رنگ خشم گیرد و تازد به سوی خصم             همپای رزم مردم پیکار جوی خویش

هرکوچه می سرود سرود بزرگ را                 هرگوشه بود سنگر آزاد مردمان

تا پیش تاخت سوی شتربان (1) ننگ خیز            ستارخان ز کوی امیرخیز (2) قهرمان

اردوی ارتجاع چو خس از نهیب سیل              دزدانه میگریخت به دامان چاله ها

فریاد می کشید خیابان (3) جنگجو                   تبریز نیستجای تلاش زباله ها

فرمانده بزرگ صف ضد انقلاب                درمان کار را به دم گرم حیله دید

تا وارهد ز حمله سخت مجاهدان                   آهسته سوی سنگر ستارخان دوید

با لابه گفت حیف از این رزم بی دریغ                   بیهوده جان خویش در این ره تلف کنی

آشوب چیست ؟ پول و حکومت نثار توست                   گر ترک این گروه بد نا خلف کنی

سردار با شهامت آزادگان کورد                    خندید و گفت آنچه تو پنداشتی خطاست

من مرد کارزارم و دانم در این نبرد                   با دشمنان ما آشتی خطاست

بگذار با گلوله بیگانه جان دهم               در راه فتح ملت رزم آزمای خویش

آنگاه همچو سیل خروشید و بانگ زد                   در راه رستخیز عزیزان من به پیش



نظامی گنجوی 

همه عالم تن است و ایران دل             نیست گوینده زین قیاس خجل

چونکه ایران - دل زمین باشد               دل ز تن - به بود یقین

میانگیز فتنه میافروز کین                           خرابی میاور در ایران زمین

تو را ملکی آسوده بی داغ و رنج                  مکن ناسپاسی در آن مال و گنج

 

 

خاک بی‌همتا

کجایی ای دیار دور ، ای گهواره‌ی دیرین !                       که از نو ، تن به آغوشت سپارم در دل شب‌ها :

به لالای نسیمت کودک‌آسا دیده بربندم                     به فریاد خروست دیده بردارم ز کوکب‌ها

سپس ، صبح تو را بینم که از بطن سحر زاید.                  دیار دورِ من ، ای خاک بی‌همتای یزدانی

خیالت در سر "زرتشت" و مهرت در دل "مانی" !                 تو را ویران نخواهد ساخت فرمان تبهکاران

تو را در خود نخواهد سوخت آتش های شیطانی                اگر من تلخ می‌گریم ، چه غم زیرا تو می‌خندی

و گر من زود می‌میرم ، چه غم ، زیرا تو می‌مانی ، بمان !         بمان تا دوست یا دشمن ، تو را همواره بستاید ....

نادر نادرپور



برگرفته از یک دوست به نام علی رها
تقدیم به شهدای زنده و تمام پدرها

بسم الله الرحمن الرحیم

دوستای گلم خداییش این شعر همیشه اشک  چشمای من و میاره تقدیمش می کنم به همه باباهایی که سلامتیشون رو دادن برای دین و مملکت و نسل بعد جامعشون به خصوص بابای گل خودم:
اتل متل یه بابا!!!**اتل‌ متل‌ یه‌ بابا******كه‌ اسم‌ او احمده‌/////نمره‌ جانبازی هاش‌///////هفتاد و پنج‌ درصده‌
اون كه‌ دلاوری هاش‌///تو جبهه‌ غوغا كرده‌/////حالا بیاین‌ ببینین‌//////كلكسیون‌ درده‌////اونكه‌ تو میدون‌ مین‌////هزار تا معبر زده‌////////حالا توی‌ رختخواب‌////افتاده‌ حالش‌ بده‌/////بابام‌ یادگاری‌ از///////خون‌ و جنگ‌ و آتیشه‌//////با یاد اون‌ موقعا////ذره‌ ذره‌ آب‌ میشه‌///آهای‌ آهای‌ گوش‌ كنین‌////درد دل‌ بابارو////می خواد بگه‌ چه‌ جوری‌/////كشتند بچه‌هارو//////«هیچ‌ میدونی‌ یعنی‌ چی‌/////زخمی هارو بیاری‌////یكی‌ یكی‌ رو بازو/////تو آمبولانس‌ بذاری‌//////درست‌ جلوی‌ چشمات‌///////یه‌ خورده‌ اونطرفتر///////با شلیك‌ مستقیم‌///ماشین‌ بشه‌ خاكستر»////گفتن‌ این‌ خاطره‌/////بدجوری‌ می سوزوندش‌///با بغض‌ و ناله‌ می‌گفت‌/////كاشكی‌ كه‌ پر نبودش‌////آی‌ قصه‌ قصه‌ قصه‌//////نون‌ و پنیر و پسته‌////////هیچ‌ تا حالا شنیدی‌/////تانكها بشن‌ قنّاصه‌؟/////////میدونی‌ بعضی‌ وقتا////تانكا قناصه‌ بودن‌///////تا سری‌ رو میدیدن‌////////اون‌ سرو می‌پروندن‌/////سه‌ راه‌ شهادت‌ كجاست‌؟////میدونی‌ دوشكا چیه‌؟//////میدونی‌ تانك‌ یعنی‌ چی‌؟
///////ا آرپی‌جی‌ زن‌ كیه‌؟//آرپی‌جی‌ زن‌ بلند شد///«ومارمیت‌» رو خوند////تانك‌ اونو زودتر زدش‌////یه‌ جفت‌ پوتین‌ ازش‌ موند/////یه‌ بچه‌ بسیجی‌/////اونور میدون‌ مین‌/////زیر شنیهای‌ تانك‌//////لِه‌ شده‌ بود رو زمین‌/////خودم‌ تو دیده ‌بانی‌/////با دوربین‌//قرارگاه‌//رفیقمو میدیدم‌////تو گودی‌ قتله‌گاه‌/////آرپی‌جی‌ تو سرش‌ خورد/////سرش‌ كه‌ از تن‌ پرید///////خودم‌ دیدم‌ چند قدم‌///بدون‌ سر می‌دوید/////هیچ‌ می‌دونی‌ یه‌ گردان‌//////كه‌ اسمش‌ الحدیده‌////////هنوزم‌ كه‌ هنوزه‌////گم‌ شده‌ ناپدیده‌//////اتل‌ متل‌ توتوله‌//////چشم‌ تو چشم‌ گلوله‌//////اگر پاهات‌ نلرزید//////ترسیدی‌ قبوله‌////////دیدم‌ كه‌ یك‌ بسیجی‌/////////نلرزید اصلاً پاهاش‌//جلو گلوله‌ وایستاد/////زُل‌ زده‌ بود تو چشاش‌///////گلوله‌ هم‌ اومدو///////از دو چشم‌ مردونه‌////////گذشت‌ و یك‌ بوسه‌ زد///////بوسه‌ای‌ عاشقونه‌//////عاشقی‌ یعنی‌ اینكه‌/////چشمهایی‌ كه‌ تا دیروز///////هزار تا مشتری‌ داشت‌////چندش‌ میاره‌ امروزپپاما غمی‌ نداره‌///چون‌ عاشق‌ خداشه‌///بجای‌ مردم‌، خدا
مشتری‌ چشماشه‌//////یه‌ شب‌ كنار سنگر//////زیر سقف‌ آسمون‌/////میای‌ پیش‌ رفیقت‌////////تو اون‌ گلوله‌ بارون‌/////با اینكه‌ زخمی‌ شده‌///////برات‌ خالی‌ می‌بنده‌///////میگه‌ من‌ كه‌ چیزیم‌ نیست‌/////درد میكشه‌ می‌خنده‌//////چفیه‌ رو ور میداری‌///////زخم‌ اونو می‌بندی‌////با چشمای‌ پر از اشك‌//////تو هم‌ به‌ اون‌ می‌خندی‌/////انگاری‌ كه‌ میدونی‌///////دیگه‌ داره‌ می‌پّره‌////////دلت‌ میگه‌ كه‌ گلچین‌///////داره‌ اونو می‌بره‌//////زُل‌ میزنی‌ تو چشماش‌//////با سوز و آه‌ و با شرم‌//////بهش‌ میگی‌ داداش‌ جون‌///////فدات‌ بشم‌ دمت‌ گرم‌///میزنی‌ زیر گریه‌///اونم‌ تو آغوشته‌////تو حلقه‌ دستاته‌////سرش‌ روی‌ دوشته‌//////چون‌ اجل‌ معلق‌////یه‌ دفعه‌ یك‌ خمپاره‌////هزار تا بذر تركش‌/////توی‌ تنش‌ میكاره‌//////یهو جلو چشماتو//////شره‌ خون‌ می‌ گیره‌///برادر صیغه‌ایت‌/////توبغلت‌ میمیره‌/////هیچ‌ می‌دونی‌ چه‌ جوری‌////یواش‌ یواش‌ و كم‌كم‌///////راوی‌ یك‌ خبرشی‌///////یك‌ خبر پراز غم‌///////به‌ همسفر رفقیت‌////كه‌ صاحب‌ پسر شد////بری‌ بگی‌ كه‌ بچه‌/////یتیم‌ و بی‌پدر شد/////اول‌ میگی‌ نترسین‌//////پاهاش‌ گلوله‌ خورده‌//////افتاده‌ بیمارستان‌//////زخمی‌ شده‌، نمرده‌/////زُل‌ میزنه‌ تو چشمات‌///////قلبتو می‌سوزونه‌//////یتیمی‌ بچه‌ شو/////از تو چشات‌ میخونه‌/////درست‌ سال‌ شصت‌ و دو/////لحظه‌ تحویل‌ سال‌////رفته‌ بودیم‌ تو سنگر//////رفته‌ بودیم‌ عشق‌ و حال‌//////تو اون‌ شلوغ‌ پلوغی‌//////همه‌ چشارو بستیم‌/////////دستهاتوی‌ دست‌ هم‌/////دورسفره‌ نشستیم‌///////مقلب‌ القوب‌ رو///////با همدیگر می‌خوندیم‌////////زوركی‌ نقل‌ ونبات‌////تو كام‌ هم‌ چپوندیم‌//////همدیگر و بوسیدیم‌////قربون‌ هم‌ میرفتیم‌////بعدش‌ برا همدیگر/////جشن‌ پتو گرفتیم‌///علی‌ بود و عقیلی‌/////من‌ بودم‌ و مرتضی‌////سید بود و اباالفضل‌//////امیرحسین‌ و رضا///حالا ازاون‌ بچه‌ ها///فقط‌ مرتضی‌ مونده‌////همونكه‌ گازخردل‌///صورتشو سوزونده‌////آهای‌ آهای‌ بچه‌ ها////مگه‌ قرار نذاشتیم‌///همیشه‌ با هم‌ باشیم‌///////نداشتیما، نداشتیم//////بیاین‌ برا مرتضی‌/كه‌ شیمیایی‌ شده‌//////جشن‌ پتو بگیریم‌/////خیلی‌ هوایی‌ شده‌/////می‌سوزه‌ و می‌خنده‌/////خیلی‌ خیلی‌ آرومه‌//////به‌ من‌ میگه‌ داداش‌ جون‌/////كار منم تمومه‌//////مرتضی‌، منم‌ ببر///////یا نرو، پیشم‌ بمون‌/////میزنه‌ تو صورتش‌///////داد میزنم‌ مامان‌ جون‌//////مامان‌ میاد ودست‌////بابا جون‌ و میگره‌///بابام‌ با این‌ خاطرات‌/////روزی‌ یه‌ بار میمیره‌//////فقط‌ خاطره‌ نیست‌ كه‌//////قلب‌ اونو سوزونده‌//////مصلحت‌ بعضی‌ها//////پشت‌ اونو شكونده‌/////برا بعضی‌ آدما//////بنده‌های‌ آب‌ و نون‌////////قبول‌ كنین‌ به‌ خدا
و در اخر مممنون از علی جون  واقعا زیبا بود



ایــــران ای سـرای مـن          خـاکـت طـوطیــای مـن

 

جاویــــدان بهشت مـن          عشقت کیمیـــای مـن

 

ای سـرزمیـن بیــــکران          ای یــادگـار عــاشقــان

 

ای خفتـه در میـان تــو          در قــلب مهــربــان تــو

 

هــزاران شهیـد بی گنــاه نــوجــوان

 

هزار عاشق گذشته در رهت ز جان

 

ایــــران ای سـرای مـن          خـاکـت طـوطیــای مـن

 

جاویــــدان بهشت مـن          عشقت کیمیـــای مـن

 

ای تخت جــاودان جــم          ای ارگ بیکـــــران بــــم

 

همچو هگمتـان پـایـدار          همچو بیستون استوار

 

خاک عاشقان بی قرار          ای دیــار مهــر و افتخـار

 

ایـــــــــــــــــــــران

 



سهراب...

گفتی چشمها را باید شست                  شستم

گفتی جور دیگر باید دید               دیدم

گفتی قایقی باید ساخت ...              ساختم

گفتی چترها را باید بست      زیر باران باید رفت

گفتی دوست را زیر باران باید دید          عشق را زیر باران باید جست

و چه زیبا و دلنشین گفتی     چـه عمیـق و عارفـانه گـفتی

یکی جایی گرفت حرفاتـو       مگـه بــرا اهــل دلــا نگفتی

چترها را بستم، نقاب ها را برداشتم، زیر باران رفتم، زیر یک حمام بارانی، دوست را زیر باران دیدم، زیر بارانی که می شوید پیرایه های همه کس، عشق را زیر باران جستم، اما ...

و باز می گویم که چه زیبا و ژرف گفتی سهراب





با اطمینان خاطر می‏توان گفت که یکی از بنیانهای زیست محیطی ایران و تمدن آن تناوب‏ فصول و پستی و بلندیهاست،تناوبی که در تابستان کوهها را دلپذیر و فرحبخش می‏سازد و در *یخچال متشکل از دو کلمه یخ و چال،در واقع جایی است که یخ در آن درون چاهی نگهداری می‏شود.در ناحیهء کرمان این یخچالها را یخدان نیز می‏نامند.کلمه‏ای مرکب از دو کلمهء یخ و دان«صندوق».

زمستان کویرها و بیابانها را مهربان و قابل تحمل.آب در کوهساران خنک که غالبا نزدیک است،دور از دسترس نیست.ایران سرزمین کوهپایه‏هاست.تمدن ایران با کارآیی تمام آنچه را دست طبیعت‏ نقاشی کرده رشد و توسعه داده است.شهرها و روستاهای حواشی دشت کویر و صحرای لوت مؤید این ادّعا هستند.در آنها فنون کشت و عملکردهای اجتماعی به کار گرفته شده حاکی از توفیق انسان‏ در آبادسازی زمینهای خشک است و گواه پیروزی او بر گرمای طاقت‏فرسا،چراکه در استفاده از زمین با ظرافت و هشیاری تمام رفتار شده است.



ا مطالعه‌ در تاريخ در مي يابيم كه‌ ايرانيان‌ در سه‌ هزار سال‌ پيش‌ به‌ جريان‌ آب‌هاي‌ زيرزميني‌ پي‌ برده‌ بودند و باتوجه‌ به‌ اين‌ كه‌آب‌هاي‌ زيرزميني‌ در قسمت‌هاي‌ مركزي‌ ايران‌ اكثراً شور و غير قابل‌ استفاده‌ براي‌ شرب‌ و كشاورزي‌ است‌، آب‌ زيرزميني‌ لايه‌ هاي‌آبدار دامنه‌ كوه‌ها را بوسيله‌ نيروي‌ ثقل‌ زمين‌ به‌ حاشيه‌ كويرها رسانده‌ و كويرها را آباد ساخته‌اند.



ديگر اين‌ كه‌ فن‌ قنات‌ سازي‌ ابداع‌ايرانيان‌ بوده‌ و كشورهاي‌ ديگر بتدريج‌ از آن‌ الگو گرفته‌اند.
از ويژگي‌هاي‌ اين‌ قنات‌ ها آن‌ است‌ كه‌ بعد از 3000 سال‌ هنوز هم‌ قابل‌استفاده‌اند و حتي‌ تا دو سه‌ دهه‌ اخير 75% آب‌ مورد نياز كشور را تأمين‌ مي‌ كرده‌اند.




💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران

دریافت کد رتبه جهانی سایت و وبلاگ