شهر سوخته نام بقایای «دولت شهری» باستانی در ایران است که در ۵۶ کیلومتری زابل و در حاشیه جاده زابل-زاهدان در شرق ایران در استان سیستان و بلوچستان واقع شده‌است. شهر مزبور در روی آبرفتهای مصب رودخانه هیرمند به دریاچه هامون و زمانی ساحل آن رودخانه بنا شده بوده‌است. زمان بنای این شهر بزرگ در دوره برنز تمدن جیرفت یعنی استان سیستان و بلوچستان امروزی در ایران باستان می‌باشد و ایرانیان حدود ۶۰۰۰ سال پیش در این شهر زندگی می‌کرده‌اند.

گفته می‌شود، شهر سوخته پیشرفته‌ترین شهر جهان قدیم بوده‌است و حتی بسیار پیشرفته‌تر از «دولت شهر» کرت که سینوهه در کتاب خود از آن یاد کرده‌است. به اعتقاد برخی باستان‌شناسان اگر بخواهیم به معنای کامل و دقیق شهر توجه کنیم، این شهر را باید از قدیمی‌ترین آن‌ها در دنیا دانست، چرا که معدود شهرهائی پیش از آن، از نظر امکانات و اصول شهرنشینی با آن قابل مقایسه هستند.^[۱]

هنر قلم‌زني از ديرباز تاكنون يكي از هنرهاي محبوب دكوراتيو است كه زيرمجموعه‌اي از هنر فلزكاري محسوب مي‌شود. سابقه تاريخي اين هنر به اقوام سيت‌ها و سكاها بازمي‌گردد كه در حدود 5 تا 7 هزار سال قبل، در قفقاز يا جنوب روسيه فعلي زندگي مي‌كردند.

در ايران نيز نمونه‌هايي از قلم‌زني بر روي برنز كه به سه هزار سال قبل تعلق دارد در لرستان كشف شده است.

درواقع انسان از ديرباز فلز را مي‌شناسد، اگرچه اين شناخت به قدمت سفال نيست اما به دليل ماهيت ماندگاري فلز، آثار زيادي از گذشتگان به دست ما رسيده كه هر يك كتابي است گويا از فرهنگ و تمدن دوره‌اي كه به آن تعلق دارد.

نكته قابل توجه در طراحي داخلي، ايجاد هماهنگي و هارموني ميان اجزاي محيط و اجزايي است كه به فضا اضافه مي شوند. اولين نكته‌اي كه يك طراح در هنر طراحي به آن توجه مي‌كند تركيب‌بندي فرم‌ها و رنگ‌هاست.

در عصر ما هنر به سرعت به سمت سادگي و مدرنيته در جريان است ولي هستند كساني كه همچنان تعلق خاطري با پيشينه باستاني كشورشان دارند و از قدرت، وقار و ظرافتي كه در طرح‌ها و احجام باستاني وجود دارد بهره مي‌گيرند.

 

فلزات به دليل تنوع رنگي و خاصيت فرم‌پذيري در قسمت‌هاي مختلفي از طراحي داخلي استفاده مي‌شود. تابلوهاي فلزي خصوصا نقش‌برجسته‌هاي فلزي كه جديدا وارد بازار دكوراسيون شده‌اند، يكي از روش‌هاي استفاده از فلزات در طراحي داخلي است.

آنچه در اين شماره از «منزل» به آن پرداخته‌ايم، تابلوهاي فلزي جديدي است كه يك هنرمند با الهام از قديمي‌ترين و اصيل‌ترين نقش و نگارهاي ايران آنها را خلق كرده است. شايد براي شما جالب باشد كه بدانيد اين نقوش بر در و ديوار تخت جمشيد شيراز نقش بسته‌اند.

در اين نقش‌برجسته‌ها، هنرمند خلاق سعي كرده‌است با استفاده از رنگ‌هاي شاد، آثار سنتي را با فضاي مدرن زندگي امروز تطابق دهد. به همين دليل است كه اين تصاوير رنگي از كهنگي و فرسودگي ندارند و هريك از ما علاقه‌منديم از آنها در دكوراسيون منزل خود استفاده كنيم.

 

•    آبي فيروزه‌اي و نارنجي فلز مس، رنگ‌هاي مكمل يكديگرند و در جنگ با يكديگر به خودنمايي مي پردازند.

•    رنگ سبز زيتوني، آرامش خاصي را با تركيب زرد فلز برنج ايجاد مي‌كند.

•    تركيب رنگ قرمز با نقره‌اي فلز استيل نيز، در تضاد با يكديگر جلوه خاصي به درخشندگي اين فلز مي‌دهد.

براي استفاده از هر نوع تابلو نقش برجسته، نقاشي، طراحي و ...نورپردازي آن اهميت ويژه‌اي دارد. نورهاي سرد مناسب تابلوهاي رنگي نيست و رنگ واقعي اثر را از بين مي‌برد اما نور سفيد يا نور زرد روشن بهترين رنگ براي نورپردازي بر آثار هنري به شمار مي‌رود.

 

به طور مثال اگر شما از يك تابلو فلز مس بر روي ديوار خود استفاده كنيد و نورپردازي اتاق شما رنگ آبي باشد،‌ انعكاس رنگي فلز مس، رنگ سبز مي‌شود و كاملاً زيبايي اثر از بين مي‌رود.

يكي از ويژگي هاي ايرانيان كهن و هنرمندان انها باور به تقليد درست بوده است كه آنرا بهتر از نوآوري بد مي دانستند. در واقع اين نوع تقليد برداشتي از روي منطق بوده است كه با شرايط زندگي سازگار باشد. آريايي ها چون مردمي كشاورز بودند و در سرزميني آباد و خرم زيسته بودند خويي آشتي جو و سازگار داشتند.

 

ایران در طول تاریخ به وجود آمدنش فرهنگ معماری خاص خود را به جهان ارائه داده است . ایران سرزمینی است با وسعت زیاد و به علت همین وسعت جغرافیایی و وجود ناحیه های متعدد دارای تنوع معماری زیادی می باشد. اگرخوب دقت کنیم خواهیم فهمید که حتی در یک منطقه جغرافیایی خاص نیز با تنوع در شیوه ساخت مسکن روبه رو هستیم. در اين بخش تصاوير بي نظيري را براي شما در نظر گرفته ايم كه شايد مشابه آنها را در كمتر جايي ديده باشيد.

ايران از حيث برخورداري از بناهاي تاريخي و آثار باستاني در سطح جهان رده هفتم را به خود اختصاص داده است و بد نيست بدانيد كه چندي پيش يونسكو لقب "مهد تمدن" را به كشور عزيزمان ايران اعطا نمود. همانطور كه مطلع هستيد قدمت تاريخي ويرانه هاي تخت جمشيد به 2500 سال قبل از ميلاد مسيح مي رسد و اساساً تاريخچه هنر و معماري ايراني به 5000 سال قبل باز مي گردد. ايده هاي معماري باستاني ايران تا سوريه، هند شمالي، و نقاط مرزي چين گسترش پيدا كرده است و كليه بناهاي پارسي از كلبه هاي روستايي و چايخانه ها گرفته تا عمارت خانه ها و باغ ها همه و همه از اصالت اين نسل نيكو گفتني ها با خود دارد. در اين ميان سازه هاي ارزشمندي به چشم مي خورد كه تاريخ بشر كمتر چيزي شبيه آنها را به خود ديده است.

چهاردهم امرداد ، چهل و نُهمین سالروز درگذشت بزرگ بانوی آواز خوانی ست که همه ی خانم های آواز خوان ایرانی  بعد از او تا به اکنون ، از کوچک و بزرگ و پیر و جوان ، مدیون او و اراده اش و زحمات فراوان اش در این راه هستند.

قمرالملوک وزیری ، بزرگ بانویی آغازگر به معنای واقعی است. او به معنای واقعی ، یک معجزه بود. او راهی را آغاز کرد که پیش از او هیچ بانویی حتا جرات نمی کرد که به آن

پدرش محمد تقی خان ، ( آن زمان هنوز فامیل رسم نبود ) وی  را تحت تعلیم مستقیم خود قرار داد و به او طرز نواختن کمانچه را آموخت ولی  پس از سه سال به وی گفت : از این به بعد باید به نواختن کمانچه دایی هایت گوش فرا دهی و طرز نواختن آنها را بیاموزی.
علی اصغر سه دایی داشت به نامهای  : اکبر ، رضا و حسن که هر سه از نوازندگان خوب و بنام کمانچه بودند و در ارکستر بزرگ بیست و چهار نفری که آقا ناظم ، پدر مرتضی خان محجوبی ترتیب داده بود شرکت می کردند ،  
سایر اعضای این ارکستر، نوازندگان و خوانندگانی نظیر : درویش خان ، حسین خان اسماعیل زاده ، طاهرزاده ، اقبال السلطان و غیره  بودند واین نشانگر آنست که همکاری کردن در یک ارکستر با اساتید موسیقی وقت حتما مهارت و تبحر می خواست .
علی اصغر بهاری، از دایی های خود چیزهایی را که باید بیاموزد آموخت تا اینکه در هجده سالگی همراه با ارکستر ابراهیم خان منصوری در کنسرتی
که در یک سالن بر پا شده بود شرکت می کند و از همین جا آوازه شهرت بهاری به گوش موسیقی دانان می رسد و او را به نام نوازنده خوب و آگاه به نواختن گوشه های  ایرانی می پذیرند .
وی  پس از چندی در مشهد کلاس موسیقی جهت تعلیم می گشاید و یک سال هم با حبیب سماعی استاد سنتور کار می کند و شاگرد تعلیم می دهند و بعدا به تهران می آید و توسط استاد روح الله خالقی به مدرسه موسیقی جهت تعلیم دعوت می شود و در هنرستان شروع به همکاری می نماید .
وی با همکاری با مرکز حفظ و اشاعه موسیقی ایران ، شاگردان خوبی را تربیت کرد که هر کدام هم اکنون یکی از بهترین کمانچه کش های کشور می باشند .
اصغر بهاری مردی است صادق و خوشرو و بی تکبر و خلاصه استاد و هنرمندی است از هر جهت والامقام و برای آموختن به شاگردان خود از هیچ کوشش و از خود گذشتگی دریغ نمی کند .
وی در سال 1332 به رادیو دعوت می شود و در ارکستر های مختلف که استادانی نظیر : صبا ، عبادی ، حسین تهرانی و غیره شرکت داشتند ، همکاری  می کند .
علی اصغر بهاری ، مدتی نیز در دانشگاه تهران به تعلیم هنر آموزان می پردازد و اولین هنرمندی است که در تلویزیون تکنوازی کرد و مدت هشت بار به دعوت دولتهای فرانسه ، بلژیک و آلمان جهت اشاعه و شناساندن موسیقی ملی و این ساز اصیل ایرانی ، به آن ممالک مسافرت کرد .
علی اصغر بهاری ، یکی از اساتید و بهترین کمانچه کش های ادوار موسیقی سنتی و نوین ایران می باشد .

عبد الله دوامی، در کنار برومند و شهنازی و صبا ، یک عمر در تداوم اصالتهای موسیقی ایران کوشید. او از معلمان بزرگ موسیقی ردیف است. در جوانی نزد علی خان نایب السلطنه تعلیم گرفت و چند سال بعد همراه هنرمندان بزرگ موسیقی وقت، به خارج سفر کردو صفحه های از صدای او ضبط شد
او لوح محفوظ ردیف های آوازی و سازی و قطعه های اصیل قدیمی بود و یک عمر هر چه می دانست ، بیدریغ به هنر آموزان جوان آموخت . دوامی نیز مثل بیشتر هنرمندان قدیم ، اهل معنویت و خلوص وسادگی بود و با هنرش می زیست. او عضو هیات موسیقیدانان سنتی بود و برای ضبط صفحه به خارج از کشور سفر می نمود. او همچنین مدرّس آواز در هنرستان ملی موسیقی بود

آثار: از او نوارهای خصوصی ای باقی مانده است که بیشتر جنبه آموزشی دارند. نت ردیف آوازی او و تصنیف های قدیمی ، به کوشش فرامرز پایور چاپ شده و آلبوم نوارهای ردیف آوازی او نیز انتشار یافته است. صفحات گرامافون به همراه درویش خان ، سیّد حسن طاهرزاده ، ابوالحسن اقبال آذر و باقر خان رامشگر ، نوارهای خصوصی تدریس به شاگردان مختلف ، پنجاه تصنیف عارف (ضبط توسط ابراهیم منصوری).

شاگردان استاد: استاد ابوالحسن صبا، استاد فرامرز پایور، استاد محمود کریمی، استاد نصرالله ناصح پور، استاد محمدرضا شجریان، استاد محمدرضا لطفی، استاد ناصر فرهنگ فر، استاد حسین علیزاده، استاد پرویز مشکاتیان، استاد داریوش طلائی، مجید کیانی، محمد حیدری فاطمه واعظی(پریسا)، فاخره صبا، تورج کیارس، کریم صالح عظیمی، شاپور حاتمی، نورعلی خان برومند، شهرام ناظری، سیما بینا، رامبد صدیف ...

 

به سال 1270 در (طا) که یکی از دهات تفرش می باشد کودکی دیده به جهان گشود که والدینش نام عبدالله را برای او بر گزیدند.

عبدالله دوران کودکی را در این ده سپری کرد وتحصیلات ابتدایی را نزد تنی چند از ملاهای ده فرا گرفت. وی پس از چندی به تهران آمد و در مدرسه تربیت نام نویسی کرد و در این مدرسه با رکن الدین خان مختاری همکلاس بود.

وی شبی در منزل شخصی به نام مجدالممالک که از دوستانش بود با علی خان نایب السلطنه که از خوانندگان بزرگ آن زمان بود آشنا شد و در حضور وی قطعه یی بنا به درخواست مجدالممالک می خواند که مورد قبول علی خان نایب السلطنه قرار می گیرد و او دوامی را تشویق می کند که نزد وی آواز کار کند و اولین مشق خود را که دستگاه شور بود نزد علی خان آغاز می کند که اولین استاد وی همین شخص می باشد.

عبدالله دوامی پس از چندی نزد استادان : آقا میرزاحسینقلی، حسین خان کمانچه کش، درویش خان، ملک الذاکرین و آقا میرزا عبدالله رفت و بسیاری نیاموخته ها را از آنان آموخت و خود شد استاد عبدالله خان دوامی.

دوامی قبل از انقلاب مشروطیت برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران و برای حفظ و حراست و اشاعه آن قرار شد که به اتفاق اقبال السلطان و باقر خان و مشیر همایون شهردار و عده یی دیگر به برلن بروند ولی به واسطه جنگ جهانی اول وقفه یی در این مسافرت هنری پیش آمد که اجبارا به جای برلن به تفلیس و قفقاز رفتند و تصمیم خود را آنجا عملی کردند.

استاد دوامی مدت هفت سال در اداره پست کار کرد و پس از این مدت به وزارت دارایی منتقل و تا پایان دوران باز نشستگی در این وزارتخانه مشغول کار بود.

وی از فروردین ماه 1334 همکاری خود را با سازمان رادیو و تلوبزیون وقت وقت و مرکز حفظ و اشاعه موسیقی سنتی ایران شروع کرد که به واسطه کبرسن شاگردان را در منزل تعلیم می داد.

استاد عبدالله خان دوامی در بیستم دی ماه 1359 دار فانی را وداع گفت.

نادر گلچین در سال 1315 در رشت متولد شد و از سال 1350 همکاری خود را با رادیو آغاز کرد. او از خوانندگان قدیمی است و اگرچه کمتر نامی از او می شنویم اما آثار ارزشمندی ارائه کرده است.
گلچین از جمله خوانندگان صاحب سبک و دارای صدایی خاص خود است.
از دیگر آثار او می توان به تصنیف های مرغ سحر، ناوک مژگان، قصه شهر عشق، مسبب، من دیگه بچه نمی شم و نفس باد صبا، زلف بنفشه و... یاد کرد.
بیشتر فعالیت های او به سال های پیش از انقلاب باز می گردد. از آثار او می توان به «یوسف گم گشته و گریز اشاره کرد.
اخیراً در ایران آلبومی به نام گریز که کار مشترک فریدون شهبازیان و نادر گلچین است پس از 35 سال گردگیری و منتشر شده‌است.
گلچین صدایی خاص با سوزی پنهانی و نیز پخته و پرورده دارد که با ساختار ارکستری هماهنگی زیادی دارد. او همچنین از تحریرهای شمرده و پخته آوازی برخوردار است و سعی می کند که محدوده صدایش را بشناسد و در همان محدوده از تمامی ظرفیت های صدایی اش بهره ببرد. وی شعر را به خوبی می شناسد و به همان خوبی و شمردگی در آوازهایش ادا می کند.
او با آهنگسازان و هنرمندان زیادی از جمله فریدون شهبازیان، محمدرضا لطفی، حسین علیزاده و پرویز مشکاتیان همکاری داشته است